ΙΝΚΑ
ΚΡΗΤΗΣ ΔΤ 338/25.03.12
H Κατάργηση της Κατάργησης της Κυβέρνησης με την
Κατάργηση της διαδικασίας επίλυσης του άρθρου 2
του Νόμου Κατσέλλη 3869/2010 στο πρώτο στάδιο με την Αίτηση Εξωδικαστικού
Συμβιβασμού.
Φαίνεται πως όλα γίνανε ιδιωτικά κέφια των εναλλασσόμενων τραπεζοΥπουργών.
Αυτό
αποδεικνύει ότι, οι πιστωτικές επιχειρήσεις, ενεργούν σταδιακά και μεθοδικά, με
δόλιο και παράνομο σκοπό, να συνεχίζουν να εμφανίζουν στο ενεργητικό τους,
απαιτήσεις που δεν θα εισπράξουν ποτέ, για να διατηρούν η να αυξάνουν την
χρηματιστηριακή τους αξία και να εισπράττουν το όφελος σε βάρος ψευδώς και
παραπλανητικά από τους επενδυτές, πράγμα που εκθέτει διεθνώς την κυβέρνηση και
την χώρα.
Αυτά μπορεί να συμβούν όμως, μόνο αν, επειδή άλλαξε υπουργός, ο νέος
επέλεξε να καταργήσει τους Νόμους του προηγούμενου και χωρίς να λάβει
υπ όψιν του όπως όμως είχε κάμει ο προηγούμενος, τους χρήστες του Νόμου. Δηλαδή
και σήμερα τρέλα και αυθαιρεσία σε συνέχειες ανεξάρτητα από τις ανάγκες των
πολιτών της χώρας.
Δευτερογενώς, αποκλείει αποτελεσματικά
μεθοδικά, τον πρώτο κύριο σκοπό του
Νόμου, την επαναφορά του υπερχρεωμένου στην ενεργό οικονομική ζωή, αφού
δεν απεγκλωβίζεται παρά μετά τριετία που ορίζονται οι δικάσιμοι, εξ αναβολών δε
η ενστάσεων 5ετία η 8αετία η 12ετία, ακριβώς με αυτήν την προηγμένη δόλια
μεθόδευση των πιστωτικών επιχειρήσεων, εναντίον του Κράτους εναντίον του Νόμου και κυρίως εναντίων των Καταναλωτών και των Ενώσεων Καταναλωτών.
Η νέα Κυβέρνηση, αντί να νομοθετήσει συμπληρωματικά στον
Νόμο τη βελτίωση προς την οικειοθελή αποτελεσματικότητα εκ μέρους των
πιστωτικών επιχειρήσεων, με την σύνταξη γραπτών συμφωνιών κυρίων π.χ. η και
επιβολή αυστηρότερων όρων για το αποτελεσματικό του θεσμού του Εξωδικαστικού
Συμβιβασμού, στο πρώτο στάδιο και χωρίς δικαστήριο, θέλει να τον καταργήσει ως
αναποτελεσματικό, να στείλει δηλαδή
στα δικηγορικά γραφεία και στα δικαστήρια για 3, 5, 8 η 12 χρόνια τους
Υπερχρεωμένους που θέλει όπως λέει ο Νόμος, να τους επαναφέρει στην οικονομική
ζωή του τόπου.
Λόγω της παράληψης πρόβλεψης ποινής σε
κάθε στάδιο του Νόμου, προέκυψε πρωτόγνωρη και με έγγραφες αποδείξεις πλέον, σε μεγάλο βαθμό
σκόπιμα καταστρεπτική, απαξίωση, των πιστωτικών
επιχειρήσεων στη διαδικασία του
Εξωδικαστικού Συμβιβασμού του άρθρου 2 του Νόμου 3869/10. Αυτό ως εκδίκηση, επειδή, ο Νόμος σκοπό έχει την απαλλαγή του
υπερχρεωμένου δανειολήπτη και όχι την ικανοποίηση των δανειστών. Τώρα αντί
συμπλήρωσης αποφάσισαν κατάργηση !!!!!
Ο επιλεκτικός, στρεψόδικος και
ακατανόητος τρόπος απάντησης στις Αιτήσεις Εξωδικαστικού Συμβιβασμού η μη απάντηση στο
μεγαλύτερο μέρος, η πανηγυρικά αναδειχθείσα έλλειψη τραπεζών οργανωμένου
πλαισίου προώθησης, επεξεργασίας και απάντησης των Αιτήσεων, η νεκρότητα των
αντανακλαστικών τους τώρα που ήρθε η ώρα, η αδυναμία υπηρέτησης του κοινού συμφέροντος, αποτελεί για εμάς τις Ενώσεις
Καταναλωτών, μποϋκοτάζ κατά των
αποφάσεων της Κυβέρνησης και σαφή προσβολή και καταστρατήγηση του Νόμου με
ανάγκη νομοθετικών ρυθμίσεων επαναφοράς στον σεβασμό και όχι κατάργησης των
Νόμων από τις πιστωτικές επιχειρήσεις.
Οι Ενώσεις Καταναλωτών, γνωρίζουν πρακτικά τις
απαραίτητες αλλαγές που θα βελτιώσουν τις
διατάξεις του Νόμου, την επιτάχυνση της εφαρμογής του και την εξασφάλιση της
αποτελεσματικότητας στο σκοπό του,
δηλαδή όχι της ικανοποίησης των
δανειστών αλλά της απαλλαγής και επαναφοράς στην ενεργό οικονομική ζωή του
υπερχρεωμένου δανειολήπτη.
Τη χρονική στιγμή που βρισκόμαστε σε
Εθνικό επίπεδο, η ανάγκη για μείωση της γραφειοκρατίας, η μείωση των εν γένει
εξόδων των δανειοληπτών, η επιτάχυνση με αποσυμφόρηση στην απονομή της
δικαιοσύνης και η υποβολή στον σεβασμό προς τους νόμους και της πλευράς των
πιστωτικών επιχειρήσεων τραπεζών κλπ (που ασφαλώς δεν έχουν κανένα ιδρυματικό
χαρακτήρα παρά μόνο κερδοσκοπικό), είναι πιο επίκαιρη από ποτέ, αλλά η Κυβέρνηση ενεργεί αντιστρόφως.
Αλλαγές κατάργησης στις διατάξεις του Νόμου 3869/2010 θα προκαλέσουν μόνο
σύγχυση στον μέσο δανειολήπτη και σε όλη την Ελληνική κοινωνία, μεταξύ πολιτών
- δικαιοσύνης και πολιτικής, κρίνονται ως
αντίστροφες, επικυρώνοντας και
επιβραβεύοντας ουσιαστικά την ήδη υπάρχουσα άνομη και οιονεί απροσάρμοστη
συμπεριφορά των πιστωτικών επιχειρήσεων, που ανενόχλητες και ανέλεγκτες, ενεργούν ιστορικά, διαχρονικά και αδιάκοπα,
με κατάχρηση της δεσπόζουσας θέσης και ληστρικά επιτόκια, εκδοράς δανειοληπτών
ιδιωτών επιχειρηματιών και ΧΩΡΑΣ. Συμπεριφορές έντονα και απροκάλυπτα έκνομες,
που όμως πολλαπλά δυστυχώς, το ίδιο το σύστημα
και η νέα Κυβέρνηση της χώρας σήμερα, τους προτρέπει να συνεχίζουν. Με την μη
επιβολή προσαρμογής αλλά κατάργησης τις ενθαρρύνει να συνεχίζουν να λειτουργούν
έκνομα.
Είναι εμφατικά μονομερές και οξύμωρο πώς
υποβιβάσθηκε η άποψη των πιστοποιημένων Ενώσεων Καταναλωτών, των φορέων
που έρχονται καθημερινά σε επαφή με τα προβλήματα των καταναλωτών
δανειοληπτών, γνωρίζουν τις έκνομες πρακτικές των πιστωτικών επιχειρήσεων, αλλά και τις
ουσιαστικές αδυναμίες και τα πραγματικά ελαττώματα και αστοχίες, στο πλαίσιο της εφαρμογής του νόμου.
Τονίζουμε ότι αναφέρουμε για τις τράπεζες κλπ. με τον ορθό
όρο: πιστωτικές επιχειρήσεις, επειδή
η δημοσιογραφία σκόπιμα η εκ παραδρομής επέβαλλε στην καθομιλουμένη τον όρο,
(που δυστυχώς χρησιμοποιείται και από τους κυβερνητικούς εκπροσώπους των
Ελλήνων, ΙΔΡΥΜΑΤΑ, που στο λογικό μας απόθεμα αποτελεί αναφορά σε, οικείο φιλικό φορέα που μπορεί να μας
συνδράμει και χωρίς καμία αμοιβή. Επειδή δηλαδή δεν είναι ιδρύματα και
δεν προσφέρουν τίποτα χωρίς αμοιβή, μπορεί να είναι ιδρύματα οικογενειακά των
τραπεζιτών, αλλά δεν είναι αυτός ο σκοπός του δημοσιογραφικά χρησιμοποιούμενου
όρου σήμερα, δεν αναφέρεται κανένας π.χ. στο τραπεζικό ίδρυμα του Γιάννη
Κωστόπουλου.
Η προσβλητική, εμπαικτική και παραπλανητική απόκρουση των
προβλέψεων του Νόμου, και η άρνηση των πιστωτικών επιχειρήσεων στην υποχρέωση
για χορήγηση και της βεβαίωσης οφειλών, ανάγκασε το ΙΝΚΑ να καλέσει το 100 σε τρείς τράπεζες γι αυτό, αποτελούν
μερικές από τις μεθοδικές τεχνικές που εφαρμόζουν, με στόχο την εξάρθρωση του Νόμου και των Ενώσεων Καταναλωτών και αντί
επαναφοράς, την διατήρηση των υπερχρεωμένων οιονεί.
Επιβάλλουν εκβιαστικά τη σύναψη χιλιάδων
νέων συμβάσεων δήθεν συγκέντρωσης οφειλών με πιο επαχθείς όρους, που προβάλλουν
αυθαίρετα και οξύμωρα ως «ρυθμίσεις». Με έντεχνο δόλο, στερούν τη δυνατότητα
μελλοντικής ένταξης στις διατάξεις του Νόμου Κατσέλη, αυτών των Καταναλωτών. Στις Αιτήσεις Εξωδικαστικού
Συμβιβασμού, δεν απαντούν, επειδή δεν
προβλέπει ποινή, ακόμα και μετά από έξι (6) μήνες, με αστείες αιτιάσεις,
δεν επεξεργάζονται το περιεχόμενο της
Αίτησης, όταν απαντούν απορριπτικά εκβιάζουν τον δανειολήπτη και τον εκφοβίζουν για να μην προσφύγει στο Ειρηνοδικείο.
Ενώ, η ευχάριστη ανάπτυξη της
κοινωνικής επικοινωνίας μεταξύ πολιτών καταναλωτών δανειοληπτών και του Νόμου
με την μεσολάβηση των Ενώσεων Καταναλωτών, ανακούφισε στην κρίσιμη μάλιστα
περίοδο που διανύουμε που θα διαρκέσει, ακόμα δε και που σε αντίστοιχες
περιπτώσεις εφαρμογής αναλογικά του
ίδιου Νόμου σε προηγμένες χώρες, όπως η Γερμανία ή η Μεγάλη Βρετανία, εστιάζεται
η βαρύτητα για οριστική λύση και απαλλαγή από το πρόβλημα της υπερχρέωσης στο πρώτο στάδιο του εξωδικαστικού συμβιβασμού, και προς τα δύο μέρη, πιστωτή
και δανειολήπτη, εδώ
στη χώρα μας αγγίζει στο 99% με ευθύνη των τραπεζών το ποσοστό
αποτυχίας επίλυσης του πρώτου στάδιου
Εξωδικαστικού Συμβιβασμού.
Αυτές
τις πιστωτικές επιχειρήσεις, με αυτές τις τεχνικές και τους ανασκολοπισμούς του
κράτους των νόμων και της δικαιοσύνης, πολλοί και εγγράμματοι τις ονομάζουν
ιδρύματα προσποιούμενοι τους δημοσιογράφους, που μπορεί να είναι υπάλληλοί
τους.
Μετά από όλα αυτά και παρότι οι
αρμόδιες αρχές και κυβερνητικοί φορείς, τα βλέπουν από τους
πρώτους μήνες εφαρμογής του Νόμου 3869/2010, η εκπροσώπηση της εναλλασσόμενης
κυβέρνησης, σήμερα
επιλέγει ως «εύκολη λύση» την συνέχιση και επαναφορά του ΧΑΟΥΣ, χωρίς να μπορεί
να επικαλεστεί πως είναι ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΟΥΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΑΟΣ.
Δεν στέκει η κατάργηση, είναι
λάθος. Αν δεν είναι λάθος, είναι σκοπιμότητα, της μισής κυβέρνησης εναντίον της
άλλης μισής, και υπέρ των πιστωτικών επιχειρήσεων, για να μπορούν να εμφανίζουν
για 3, 5, 8 η 12 χρόνια, απαιτήσεις που δεν θα εισπράξουν ποτέ, να δημιουργούν
έτσι ψευδή οικονομική επιφάνεια στο χρηματιστήριο, να εξαπατούν και να
λυμαίνονται τα κεφάλαια των καλόπιστων επενδυτών και να εκθέτουν την λοιπή
κυβέρνηση και ολόκληρη την χώρα διεθνώς.
Το λογότυπο «πονάει
χέρι-κόβει χέρι» εδώ είναι λίγο.
Εδώ πρόκειται για επιβολή σε
οικειοθελή αυτοκτονία της μισής κυβέρνησης από την άλλη μισή.
Δεν υπάρχει επαναφορά του
υπερχρεωμένου στον οικονομικό κύκλο με την κατάργηση, ο υπερχρεωμένος θα
παρκάρει στα δικαστήρια για 12 χρόνια σε θέση οιονεί υπερχρεωμένου.
Αντί κατάργησης πρέπει να επιβληθεί η να
συμφωνηθεί η συνεργασία των τραπεζών για την απαλλαγή και επαναφορά του.
Τώρα αν δυσκολέψει τους τραπεζίτες,
στο να ξεγελούν, κύριε Προβόπουλε και κύριε Παπαδήμο, το Χρηματιστήριο και τους
καλόπιστους επενδυτές, ας βρουν τρόπους να είναι αληθινά τα οικονομικά τους
στοιχεία, για να ελπίζουμε στην συνέχιση της ζωής αντί αυτοκτονίας στην Ελλάδα. Αυτό είναι και
καθήκον σας.